Εγώ υιοθέτησα ένα αδέσποτο ζωάκι, μπορείς κι εσύ να κάνεις το ίδιο!

Αφιερώνω αρκετές ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας σε αυτόν. Τον χαζεύω σε κάθε τι καινούργιο που κάνει. Γιατί η κάθε ημέρα είναι ξεχωριστή μαζί του. Τις πρώτες μέρες ειδικά, πριν ξεκινήσει η μάχη για το ποιος από τους δυο μας θα είναι το αφεντικό στο σπίτι, πετούσα στα σύννεφα από τη χαρά μου. Και τώρα παραμένω χαρούμενη, απλά παραδέχομαι πως δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να μεγαλώνεις και να φροντίζεις ένα τόσο μικρό πλάσμα.

Θα αναρωτιέστε σε τι και ποιον αναφέρομαι με τις περιγραφές μου. Λογικό μου φαίνεται. Θα μπορούσα να αναφέρομαι σε ένα μωρό, σε έναν σύντροφο ή σε ένα κατοικίδιο ζώο. Μιλάω λοιπόν για το πλάσμα που με παιδεύει εδώ και ένα μήνα. Τον κύριο Ντόριαν. Γιατί είναι κύριος με τα όλα του αυτός ο γάτος. Παιδεύτηκα πάρα πολύ να του βρω όνομα μιας και κανένα από αυτά που συνήθως έχουν οι γάτες δε συμβάδιζε με την προσωπικότητα ή την εξωτερική του εμφάνιση. Γιατί φίλοι μου, διάβασα κάπου πως ειδικά στις γάτες, όπου η προσωπικότητά τους είναι εντονότερη από αυτή των σκύλων, πρέπει να δίνουμε ονόματα που τους αντιπροσωπεύουν. Ο μικρός Ντόριαν λοιπόν, νομίζω πως έχει αρκετά στοιχεία από την προσωπικότητα του ήρωα του Όσκαρ Ουάιλντ στο βιβλίο «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ». Στην πρώτη φωτογραφία είναι ο Ντόριαν αυτοπροσώπως.

35226256_1571494722979086_8638515594150281216_n

Τον υιοθέτησα μια ηλιόλουστη ημέρα του Μάη, νιώθοντας έντονα την ανάγκη να το κάνω. Να δώσω αγάπη, αφοσίωση και φροντίδα σε ένα αδέσποτο πλασματάκι. Ήταν σχεδόν δυο μηνών, και πολύ φοβισμένο τις πρώτες ημέρες της διαμονής του στο καινούργιο του σπίτι. Έχω την εντύπωση ότι είχε πέσει και σε κατάθλιψη. Που τον έχανες που τον έβρισκες ήταν κρυμμένος στα πιο σκοτεινά σημεία του διαμερίσματος, χωρίς να θέλει να τον πειράζουν. Τις πρώτες δυο ημέρες μάλιστα, δεν έφαγε τίποτα και δεν ήπιε νερό. Από το άγχος μου νόμιζα πως θα πεθάνει. Κακώς αγχώθηκα, ήθελε απλά το χρόνο του. Μη σας πω πως τώρα που έχει γίνει άτακτο αναπολώ εκείνες τις ημέρες.

 

Τα κατοικίδια αγαπημένοι μου, δεν είναι απλά για να μας κάνουν παρέα κάπου μέσα στο σπίτι ακούνητα, και να έχουν όρεξη όποτε θέλουμε εμείς. Είναι ψυχές, έχουν το δικό τους τρόπο και χρόνο για όλα. Ειδικά όταν είναι πολύ μικρά, όπως ο Ντόριαν μου καλή ώρα, είναι τόσο χαριτωμένα και θες να παίξεις μαζί τους όσο και όταν το επιθυμείς εσύ. Όχι. Απλούστατα γιατί όταν το θέλω εγώ δεν έχει όρεξη αυτός, και όταν το θέλει εκείνος δε θέλω/δε μπορώ εγώ, με αποτέλεσμα να τον έχω κυριολεκτικά ανάμεσα στα πόδια μου.

ADESPOTA-2.jpg

Οι υποχρεώσεις σου απέναντί τους είναι αρκετές και πρέπει να είσαι τυπικός. Εμβόλια, χαπάκια, αποπαρασιτοποίηση, επισκέψεις σε κτηνίατρο, φαγητό, είδη μπάνιου, παιχνίδια, σπιτάκια,άμμο (σας συμβουλεύω να επενδύσετε σε κάτι ακριβό και να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο, αλλιώς θα τρέχετε κάθε βδομάδα στα Jumbo για καινούργια σακούλα άμμου) και παιχνίδια. Πολλά παιχνίδια, για να παίζει και να τον έχετε απασχολημένο. Ένα λέιζερ είναι μια καλή λύση καθώς έχουν πολύ ενέργεια μέσα τους. Όπως εμείς θέλουμε να είναι η καθημερινότητά μας, εύκολη και ευτυχισμένη, έτσι και αυτά. Δεν είναι όπως παλιά που είχες το γάτο σου έξω από σπίτι, ή το σκύλο και εννοείται ότι δεν έμπαιναν μέσα για κανέναν λόγο.

ImageHandler

Μικρή θυμάμαι, είχαμε ένα σκυλάκι στο χωριό. Ένα κατάμαυρο μεσαίου μεγέθους (αδυνατώ να θυμηθώ τι ράτσας ήταν και εκτός αυτού παλιά όλα σκυλιά τα λέγαμε). Τη φωνάζαμε Λαίκα, σαν το σκυλάκι του Γιούρι Γκαγκάριν που πήγε στο διάστημα το Νοέμβριο του 1957. Ένα πανέμορφο πλάσμα που το αγαπούσα πολύ. Ήταν όμως τόσο βάρβαρος ο τρόπος που τη χάσαμε όπου έκτοτε δε θέλησα ποτέ ξανά κατοικίδιο. Αυτός είναι ο λόγος που δεν είχα στενή σχέση με γατάκια, σκυλάκια και κάθε λογής ζωάκια. Αγαπώ όλα τα ζώα (εντάξει άμα εξαφανιστεί ο κροκόδειλος για παράδειγμα δε θα στεναχωρηθώ κιόλας), τα σέβομαι και δεν έχω πειράξει κανένα ποτέ. Καλά, αυτό ήταν ψέμα. Τελείως μεταξύ μας στο χωριό μετά το σχολείο, με την αδερφή μου μαζεύαμε τζιτζίκια από τα δέντρα που δε μας άφηναν σε ησυχία όλη μέρα και τα κλείναμε σε μπουκάλια νερού. Μη με πει κανείς κακό άνθρωπο, όλοι μας σε αντίστοιχες ηλικίες έχουμε κάνει παρόμοια πράγματα. Η Λαίκα μου που λέτε, έγινε έδεσμα για έναν λύκο. Μια νύχτα του χειμώνα, και με το χιόνι έξω μέχρι τα γόνατα, ο λύκος είδε το κατάμαυρο σκυλάκι μας και το έφαγε. Το πρωί εκτός από τις πατημασιές του λύκου έξω από το σπίτι, βρήκαμε και τα κοκκαλάκια της Λάικας μας. Άδοξος τρόπος να πεθάνεις.

zwakia

Η Κύπρος, ενώ είναι μια μικρή χώρα με ούτε ένα εκατομμύριο πληθυσμό, είναι η χώρα που έχει τα περισσότερα αδέσποτα στην Ευρώπη, καθώς και η χώρα που εξάγει τα περισσότερα σκυλιά στο εξωτερικό. Περίπου 4.000 τα τελευταία χρόνια. Προφανώς δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο για να γλιτώσουν τα αδέσποτα από την ευθανασία. Από τη μια ο κόσμος δεν παίρνει τα απαραίτητα μέτρα, όπως στείρωση και εγκατάλειψη μόλις σταματήσουν να φαίνονται χαριτωμένα και μικρά στα μάτια τους. Οι τοπικές αρχές από την άλλη δεν ασκούν ουσιαστικό έλεγχο και έτσι δεν υπάρχει προστασία των ζώων. Για τις γάτες μάλιστα, είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα μιας και δεν υπάρχει κανένας απολύτως νόμος. Στην Αυστραλία για παράδειγμα, ο ιδιοκτήτης είναι υποχρεωμένος να τις στειρώνει και να μην επιτρέπει την παρουσία τους σε δημόσιους χώρους μετά τις 7 μ.μ. για την προστασία των πουλιών. Υπάρχουν περίπου 2 εκατομμύρια αδέσποτες γάτες στο νησί, παρ’όλο που αυξάνονται ολοένα και περισσότερα τα καταφύγια ζώων (δίνοντας προτεραιότητα στα σκυλιά βέβαια). Πιστεύω με στείρωση του 90% των θηλυκών γάτων και 20-25% των αρσενικών το πρόβλημα μπορεί να ελεγχθεί.

 

mace-sa-bocicom-620x350

Συνηθίζεται ο σκύλος να έχει «ανώτερη» θέση στην καρδιά των ανθρώπων, των νόμων, των καταφυγίων. Ο σκύλος είναι ο πιστός μας φίλος, το πλάσμα που σε κοιτάει στα μάτια και λιώνει για σένα, που δε ζει χωρίς εσένα. Ακριβώς αυτό καθιστά δύσκολη τη φροντίδα ενός σκύλου. Είναι σαν να έχεις μέσα στο σπίτι ένα μωρό. Η γάτα από την άλλη είναι ένα πανέξυπνο ζώο, παμπόνηρο θα έλεγα, εγωιστικό, αυτόνομο, που δε θα μάθεις σχεδόν ποτέ αν σε αγαπάει και πόσο σε αγαπάει. Δε θα λιώνει για σένα. Δε θα σε περιμένει πως και πως να γυρίσεις σπίτι για να παίξετε. Πολλές φορές όταν έρχομαι σπίτι, με περιμένει ο Ντόριαν επάνω στον καναπέ (like a boss) και η μετάφραση του βλέμματός του είναι η εξής: «α, εσύ είσαι, γύρισες βλέπω, άντε βάλε μου να φάω και ξαναφύγε».

1398678407i

Όμως κλείνοντας, να σας πω κάτι; Δε θα άλλαζα τον Ντόριαν μου με κανένα σκύλο. Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω πάλι θα τον υιοθετούσα. Μπορεί να είναι άτακτος αλλά αυτή η προσωπικότητά του με τρελαίνει, αυτό το βλέμμα του λιώνει την καρδιά μου. Αυτό το πλασματάκι το αγαπώ, και μακάρι να είμαστε και οι δυο καλά και να μεγαλώνουμε μαζί στο ίδιο σπίτι.

Γι’αυτό σας λέω, υιοθετήστε ένα γατάκι, ένα σκυλάκι. Κάντε ένα καλό σε μια ψυχούλα που σας έχει ανάγκη, θα κάνετε καλό και στη δική σας ψυχούλα. Θα βάλετε και εσείς το λιθαράκι σας στο έντονο πρόβλημα με τα αδέσποτα. Ο Ντόριαν πια δεν είναι αδέσποτος. Πολλά ζωάκια όμως παραμένουν αδέσποτα. Κάνε κάτι κι εσύ, μπορείς.

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s