Νίκος Σεργιανόπουλος: Ηθοποιός καμιά φορά σημαίνει και σκοτάδι… 11 χρόνια χωρίς τον Νίκο

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1952, στη Δράμα και μεγάλωσε στον Κεντρικό Συνοικισμό. Οι πληροφορίες που ξέρουμε για την παιδική του ηλικία, είναι αντικρουόμενες.

Υπάρχουν δημοσιεύματα στα οποία περιγράφεται ως ένα ζωηρό, ατίθασο αγόρι, που του άρεσε να παίζει μπέιζμπολ στις αλάνες και να πρωταγωνιστεί σε αυτοσχέδιες παραστάσεις στην αυλή του σπιτιού του. Κι από την άλλη, υπάρχουν συνεντεύξεις του στις οποίες δηλώνει πως ήταν ένα παιδί απόλυτα υπάκουο σε μιαν αυταρχική και αυστηρή μητέρα, η οποία έδινε μεγάλη σημασία στην γνώμη που θα σχημάτιζε ο κόσμος για τα παιδιά της και την οικογένεια εν γένει. Μια μητέρα, την άδεια της οποίας έπρεπε να ζητήσει ο μικρός Νίκος προκειμένου να φάει ένα γλυκό που του προσέφεραν, ενώ στις γιορτές ήταν αναγκασμένος να κάθεται στο σαλόνι με τους μεγάλους κι όχι να παίζει με τα παιδιά.

ec69b16d37cb7ac5df5652e10be02a34.jpg

Η μητέρα του σίγουρα ήταν μια ισχυρή προσωπικότητα, αντίθετα ο πατέρας του δεν αναφέρεται πουθενά. Όπως προκύπτει από μεταγενέστερες μαρτυρίες, ο Νίκος ένοιωσε την διαφορετικότητα στον σεξουαλικό του προσανατολισμό από νωρίς. Για τον τόπο και τον χρόνο (επαρχία, αρχές δεκαετία ’60) κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο να γίνει γνωστό, προερχόμενο ιδίως από μια οικογένεια που έδινε μεγάλη σημασία στην έξωθεν καλή κοινωνική μαρτυρία. Εξαναγκάζεται λοιπόν, να καταπιέσει τον πραγματικό του εαυτό για τόσο πολύ, ώστε να καταλήξει να μην τον αποδεχθεί ποτέ και να τον κουβαλάει σαν βάρος από το οποίο προσπαθούσε να ξεφύγει, αναζητώντας τεχνητούς παραδείσους, με την κατάχρηση αλκοόλ και την χρήση σκληρών ναρκωτικών, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτελούσαν την καθημερινότητά του.

Πριν, όμως, από αυτά, ο Νίκος Σεργιανόπουλος αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, ίσως γιατί -υποδυόμενος τους διάφορους ρόλους- θα μπορούσε να εκφράσει και δικά του, θαμμένα συναισθήματα. Θα αργήσει να πάρει την απόφαση, έχοντας να αντιμετωπίσει και την σθεναρή αντίδραση της μητέρας του στα σχέδιά του, αλλά τελικά, σε ηλικία 24 ετών θα δώσει εξετάσεις και θα περάσει στην σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Τα δύο πρώτα χρόνια είναι αμελής σπουδαστής και σε κάποιο σημείο μάλιστα, θα κινδυνέψει να αποβληθεί λόγω απουσιών, καθώς φαίνεται να βαριέται τα μαθήματα και την πειθαρχία της σχολής. Θα επέμβει καθοριστικά υπέρ του η Μάγια Λυμπεροπούλου, η οποία είχε διακρίνει το ταλέντο του. Ο Νίκος θα παραμείνει και θα τελειώσει την σχολή το 1979.

nikos_sergianopoulos.jpg

Αμέσως μετά ιδρύει την «Πειραματική Σκηνή της Τέχνης» στην Θεσσαλονίκη, μαζί με την Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, την Έφη Σταμούλη και άλλους. Θα παραμείνει μέχρι το 1983 και για τα επόμενα δέκα χρόνια θα παίξει σημαντικούς ρόλους στο ΚΘΒΕ. Μέσα σ’ αυτά τα δεκαπέντε χρόνια θα δώσει σημαντικές ερμηνείες στο θέατρο, πρωταγωνιστώντας σε έργα των Σαίξπηρ, Μπέκετ, Λόρκα, Τσέχωφ, Πίντερ, φον Κλάιστ, Πιραντέλλο, Μπρεχτ, Ουίλιαμς, Έλιοτ, Ο’ Νηλ αλλά και Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Αισχύλου, Αναγνωστάκη, Μανιώτη και άλλων, χτίζοντας με επιτυχία ένα προφίλ σοβαρού και ποιοτικού θεατρικού ηθοποιού.

Ήδη από το 1986 αρχίζει τις εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, η μεγάλη επιτυχία όμως και η ευρεία αναγνωρισιμότητα θα έρθει το 1997 με τον ρόλο του Κωνσταντίνου Μαρκορά, στην τηλεοπτική σειρά των Αλέξανδρου Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου «Δύο Ξένοι», που προβλήθηκε στο MEGA την περίοδο 1997-1999. Ο Νίκος Σεργιανόπουλος θα γίνει το πρότυπο του απόλυτου αρσενικού, ο έλληνας Τζωρτζ Κλούνυ, κι οι γυναίκες θα ξετρελαθούν μαζί του.

Η επιτυχία, μαζί με τα καλά, φέρνει και τα κακά. Η ζωή του χάνει την ιδιωτικότητά της κι ο Νίκος βρίσκεται κάτω από έναν, διαρκώς αναμμένο, προβολέα. Ασφυκτιά, καθώς οι σεξουαλικές του επιλογές (τις οποίες ούτε ο ίδιος έχει, ακόμη, αποδεχθεί), κινδυνεύουν να βγουν στο φως της δημοσιότητας. Εθίζεται στο αλκοόλ και στην κοκαΐνη, με ορατά αποτελέσματα και επιπτώσεις στην δουλειά του. Όμως, ακόμη και τότε, το πλατύ κοινό αγνοεί την πραγματική κατάσταση και γνωρίζει μόνο την τηλεοπτική περσόνα του Σεργιανόπουλου. Κάτι που δεν συμβαίνει με τους φίλους και τους συναδέλφους του, οι οποίοι πολλές φορές γίνονται μάρτυρες του αδιεξόδου στο οποίο τον έχουν οδηγήσει το αλκοόλ και οι ουσίες.

sergianopoulos1.jpg

Ο Νίκος, πια, ζει δυο ζωές. Αυτήν του επιτυχημένου ηθοποιού, που γνωρίζουν οι θαυμαστές και η οικογένειά του στη Δράμα κι εκείνη του καταπιεσμένου ομοφυλόφυλου που τις νύχτες βγαίνει στις γνωστές πιάτσες για να αναζητήσει εφήμερους συντρόφους. Θα σκεφτόταν κανείς ότι θα μπορούσε να επιλέξει έναν σύντροφο και να έχει μια όμορφη και σταθερή σχέση, βασισμένη στην εκτίμηση και τον σεβασμό. Όμως εκείνος, όπως και ο –με τον ίδιο τρόπο χαμένος- Κώστας Ταχτσής, επιλέγουν τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, σαν αυτοτιμωρία ή σαν εξιλέωση. Αυτή η πλευρά της ζωής του δεν είναι γνωστή σχεδόν σε κανένα και τα περιστατικά του θανάτου του θα πέσουν πάνω σε όλους ως κεραυνός εν αιθρία.

4 Ιουνίου 2008, ώρα 7 το πρωί. Η οικιακή βοηθός του Νίκου Σεργιανόπουλου, όπως κάθε μέρα, φτάνει στο σπίτι της οδού Μετεώρων, στο Παγκράτι. Μπαίνοντας μέσα με τα κλειδιά της, αντικρίζει το αδιανόητο: τον Νίκο νεκρό στο πάτωμα του σαλονιού, μαχαιρωμένο αλλεπάλληλα, μέσα στο αίμα. Ήταν 56 ετών. Μέσα σε λίγη ώρα η ήσυχη γειτονιά έχει γεμίσει από συνεργεία τηλεοπτικών καναλιών, δημοσιογράφους, αστυνομικούς και περίεργους. Καθώς πρόκειται για ένα πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό στο πλατύ κοινό, η συγκίνηση, αλλά και η περιέργεια για το τι έγινε, είναι μεγάλη. Τα αποτρόπαια νέα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι την Δράμα και βυθίζουν στην απόγνωση την οικογένειά του. Και μετά αρχίζουν οι ψίθυροι και οι εικασίες.

Η φύση του εγκλήματος υπονοεί ιδιαίτερη σεξουαλική συμπεριφορά, γεγονός που βάζει φωτιά στις πένες των δημοσιογράφων και στην φαντασία του κοινού. Για άλλη μια φορά, η απολύτως προσωπική ζωή ενός ανθρώπου, γίνεται εξώφυλλα, πρωτοσέλιδα και δίνει τροφή στο κουτσομπολιό. Ο Νίκος, ένας τόσο ιδιωτικός και προσεκτικός με τα προσωπικά του άνθρωπος, καταλήγει να συζητείται από όλους και η ζωή του να ξομπλιάζεται στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές αλλά και στα δελτία των ειδήσεων. Οι πληροφορίες διαδέχονται η μία την άλλη. Ο Νίκος είχε συλληφθεί για κατοχή κοκαΐνης, ο Νίκος ήταν αλκοολικός και βυθισμένος στην κόκα, ο Νίκος «ψωνιζόταν» με αλλοδαπούς στις πιάτσες του αγοραίου έρωτα, ο Νίκος είχε παρανοήσει, ο Νίκος είχε μανία καταδίωξης.

r3q4r34qrt_1.jpg

«Φίλοι» του, συνάδελφοι, «ειδικοί» επιστήμονες και κάθε καρυδιάς καρύδι πλαισιώνουν τα πάνελ των εκπομπών και καταθέτουν τις απόψεις και τις γνώμες τους. Και υπάρχει και η οικογένεια η οποία, στην αρχή τουλάχιστον, αρνείται και αμφισβητεί όλη αυτήν την φιλολογία. Από αυτούς εξάλλου, κυρίως, έκρυβε ο Νίκος τον πραγματικό του εαυτό.

Το σπίτι του Σεργιανόπουλου, ο τόπος του εγκλήματος, εξετάζεται ενδελεχώς από την σήμανση και την αστυνομία. Τα ευρήματα είναι σαφή και δεν αφήνουν αμφιβολία για την παρουσία ενός άλλου άνδρα μαζί του, τη νύχτα του φόνου. Ένα μήνα, σχεδόν, μετά τον φόνο ο άνδρας αυτός συλλαμβάνεται. Πρόκειται για τον ήδη σεσημασμένο Νταβίντ Μουρτχικνέλι, γεωργιανής καταγωγής, ο οποίος ομολογεί. Καταδικάζεται πρωτόδικα σε 20 χρόνια τα οποία, μετά την έφεση που άσκησε η εισαγγελέας της έδρας, μεταρέπεται σε ισόβια κάθειρξη.

Οι µάρτυρες που ήρθαν για να περιγράψουν την προσωπικότητα του θύµατος σκιαγράφησαν έναν άνθρωπο ήσυχο, πράο και τρυφερό σε πρώτη ανάγνωση. Ταυτόχρονα όµως κάποιοι έκαναν λόγο για τον τραυµατικό τρόπο µε τον οποίο βίωνε τη σεξουαλικότητά του, το πρόβληµα που αντιµετώπιζε µε το αλκοόλ αλλά και τα ναρκωτικά, που είχαν κατά κάποιο τρόπο κάµψει την προσωπικότητά του. Τους τελευταίους µήνες της ζωής του, κάποιοι τον περιέγραψαν παρανοϊκό, τρελαµένο από την κοκαΐνη, να πιστεύει ότι τον παρακολουθούν, και µίλησαν για την υποτιµητική συµπεριφορά του απέναντι στους αγοραίους εραστές.

sergi865.jpg

Ο γυµναστής µε τον οποίο είχε µια στενή -κατά πάσα πιθανότητα ερωτική- σχέση µαζί του εξήγησε πως «δεν πείραζε ούτε µύγα», αλλά είχε πρόβληµα µε το αλκοόλ. Χρειαζόταν να πιει, για να χαλαρώσει. Πρόσθεσε δε ότι το θύµα είχε ανακαινίσει το σπίτι του πρόσφατα, δηµιουργώντας ένα περιβάλλον που ίσως προκαλούσε έναν άνθρωπο χωρίς χρήµατα να τον κλέψει. Σύµφωνα µε κατάθεση άλλου µάρτυρα, κυκλοφορούσε πάντα έχοντας µαζί του µεγάλα χρηµατικά ποσά.

Οι γείτονες που κατέθεσαν, αν και τα διαµερίσµατά τους βρίσκονται δίπλα και κάτω από αυτό του θύµατος, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα τη βραδιά του εγκλήµατος, παρόλο που άλλες βραδιές άκουγαν µέχρι και τα µπουκάλια που έπεφταν από τα χέρια του µεθυσµένου ηθοποιού. Ταυτόχρονα, αποκάλυψαν ότι είχε συζητηθεί στην πολυκατοικία ότι στο διαµέρισµα σύχναζαν διάφοροι άγνωστης ταυτότητας νεαροί. Περισσότερο ενδιαφέρον είχε η κατάθεση ενός από τους θαµώνες της Οµόνοιας, που περιέγραψε πως είχε δει τον ηθοποιό σε κακή κατάσταση να περιφέρεται νυχτερινές ώρες στην κακόφηµη πλατεία.

Σηµαντική η κατάθεση της οικιακής βοηθού, που άλλωστε ήταν εκείνη που τον βρήκε νεκρό. Η οικιακή βοηθός γνώριζε ότι ο Σεργιανόπουλος ήταν γκέι και ότι συχνά φιλοξενούσε στο σπίτι του τυχαίους ερωτικούς συντρόφους. Κανονικά πήγαινε το πρωί στη δουλειά της, πριν ξεκινήσει όµως τηλεφωνούσε στον Σεργιανόπουλο και αν εκείνος είχε παρέα, πήγαινε να καθαρίσει αργότερα.

rigas-660.png

Ο Αλέξανδρος Ρήγας αρνήθηκε ότι είχε ερωτική σχέση µαζί του, αλλά µίλησε για µια πολύ δυνατή φιλία, που κράτησε από το 1997, όταν ξεκίνησαν οι «∆ύο Ξένοι», µέχρι το 2002, όταν ολοκληρώθηκε το σίριαλ «Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐµη». Κατόπιν χάθηκαν, για να βρεθούν ξανά µετά τη σύλληψή του για κοκαΐνη. Μιλώντας για τον αδικοχαµένο φίλο του συγκίνησε το ακροατήριο. Κλειδί στην υπόθεση είναι η κατάθεση του καθηγητή Ψυχιατρικής Γιώργου Αλεβιζόπουλου, που είχε εξετάσει τον ηθοποιό και τον γνώριζε προσωπικά.

Μίλησε για την ψυχοσύνθεσή του κάνοντας λόγο για διπολική διαταραχή, σύνδροµο καταδίωξης και στοιχεία παρανοϊκής συµπεριφοράς. Ήταν εξαιρετικά καχύποπτος και όπως ανέφερε πήγε τρεις φορές καµουφλαρισµένος στο γραφείο του φορώντας καµπαρντίνα και γυαλιά… Παράλληλα ο καθηγητής Ψυχιατρικής δήλωσε ότι τη βραδιά που έγινε το έγκληµα ο ηθοποιός είχε πάρει αντιψυχωτικά χάπια, αντικαταθλιπτικά και κοκαΐνη, ενώ τόνισε ότι έπαιρνε ναρκωτικά γιατί ήταν ο µόνος τρόπος να έχει επιθυµία για να κάνει σεξ».

Ο Μουρτχικνέλι µετά το φόνο έψαξε να καλύψει τα ίχνη του, έκανε µπάνιο, έπλυνε το µαχαίρι του ψωµιού από το Ikea, µε το οποίο είχε σκοτώσει τον Σεργιανόπουλο, όµως όταν πήγε να ανοίξει την πόρτα δεν µπορούσε γιατί ήταν κλειδωµένη από µέσα. Έπαθε ντελίριο και έπειτα από µεγάλη προσπάθεια, που επίσης δεν έγινε αντιληπτή από κανέναν, έσπασε την πόρτα και κατάφερε να φύγει. Τους ισχυρισµούς του ωστόσο αντέκρουσαν οι ειδικοί µάρτυρες. Στο καλαµάκι που βρέθηκε στο διαµέρισµα και είχε χρησιµοποιηθεί για να γίνει η χρήση κοκαΐνης βρέθηκε γενετικό υλικό µόνο του Σεργιανόπουλου, ενώ τα όσα ο θύτης περιέγραφε ως συµπτώµατα από τη χρήση του ναρκωτικού δεν συνάδουν µε τις ιδιότητές του. Η υπεράσπιση ζήτησε να εξεταστεί ξανά το επίµαχο καλαµάκι. Το σηµαντικότερο στοιχείο είναι βέβαια η κατάθεση του ιατροδικαστή Φίλιππου Κουτσαύτη, που προσδιόριζε το χρόνο θανάτου γύρω στις 10.00 µε 12.00 το βράδυ της 3ης Ιουνίου του 2008. Ωστόσο, κράτησε µια επιφύλαξη που θα µπορούσε να µεταθέσει το χρόνο θανάτου το πολύ δύο µε τρεις ώρες ακόµη, προς το ξηµέρωµα, αποκλείοντας ωστόσο το έγκληµα να έγινε κοντά στις 6.00 τα ξηµερώµατα, όπως υποστήριζε ο Μουρτχικνέλι. Η αίθουσα πάγωσε όταν έγινε η περιγραφή του εγκλήµατος. «Χτυπήθηκε στο θώρακα και το λαιµό, όπου βρίσκονταν ζωτικά όργανα και αγγεία τα οποία οδηγούν στο θάνατο. ∆ηλαδή, έκοψε τα δεξιά πλάγια αγγεία στο λαιµό… µέσα σε πέντε µε δέκα λεπτά έγιναν όλα. Υπήρξαν πολλές µαχαιριές µε διαφορετική πορεία και φορά. ∆εν υπήρξε µεγάλο χρονικό διάστηµα µεταξύ των δύο κακώσεων στο λαιµό και το θώρακα. ∆εν µπορώ όµως να πω µε ασφάλεια ποιο είναι το πρώτο χτύπηµα».

55f695_1.jpg

Αυτό θα είχε ιδιαίτερη σηµασία, καθώς αν έγινε πρώτα η διατοµή του λάρυγγα που επέφερε το θάνατο και µετά τα χτυπήµατα στο υπόλοιπο σώµα, τότε κατά πάσα πιθανότητα οι υπόλοιπες µαχαιριές έγιναν για «διακοσµητικούς» λόγους, για να δηµιουργηθούν εντυπώσεις. Αν πάλι το χτύπηµα στο λαιµό ήρθε στο τέλος, αυτό καταδεικνύει την ψυχική κατάσταση του δράστη ως εν βρασµώ.

Οι εισαγγελείς πάντως µιλώντας προς τους ενόρκους τόνισαν τη βαναυσότητα του εγκλήµατος, απορρίπτοντας κάθε προσπάθεια του θύτη να δικαιολογήσει την αντίδρασή του. Οι φωτογραφίες από τον τόπο του εγκλήµατος συγκλόνισαν τους ενόρκους, που ήταν συνηθισµένοι στην τηλεοπτική εικόνα του ηθοποιού. Στις φωτογραφίες το θύµα παρουσιάζεται ξαπλωµένο στο πάτωµα, µέσα στο αίµα, αλλά και κατόπιν στο νεκροτοµείο. Οι εκχυµώσεις στο πρόσωπο του ηθοποιού, τα τραύµατα από τις 21 µαχαιριές δεν άφησαν καµία αµφιβολία για τη µεγάλη αγριότητα του εγκλήµατος.

Υπέρ του δράστη µίλησε κοινωνιολόγος που τον περιέγραψε ως έναν άνθρωπο εξαθλιωµένο, ο οποίος έπεσε θύµα εκµετάλλευσης. Εξήγησε πως στη Γεωργία η οµοφυλοφιλία είναι ταµπού και πως το να είσαι παθητικός οµοφυλόφιλος είναι η µεγαλύτερη ντροπή. Όταν δέχτηκε, σύµφωνα µε τα λεγόµενά του, την επίθεση του Σεργιανόπουλου προκειµένου να έχει τον παθητικό ρόλο, έπαθε πολιτισµικό σοκ, γιατί άλλαζε κι άλλο την ισορροπία ενεργητικού παθητικού ρόλου, και γι’ αυτό τον σκότωσε.

nikos-sergianopoulos

Tην ίδια στιγµή η θεωρία περί έντιµου πρότερου βίου του Μουρτχικνέλι κατέρρεε. Είχε απελαθεί αρκετές φορές, περνούσε τα σύνορα παράνοµα δηλώνοντας συχνά Αφγανός, ενώ είχε πλήθος εγκληµατικών δραστηριοτήτων τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γεωργία, ως επί το πλείστον κλοπές.

Οι πιο σηµαντικές µαρτυρίες ήρθαν από δύο µάρτυρες που δεν ξαναβρέθηκαν και αναγνώστηκε η αρχική κατάθεσή τους στην αστυνοµία. Ένας θαµώνας της Πλατείας Βικτωρίας είχε δει τον Γεωργιανό πολλές φορές ξανά στην πιάτσα και δεν του είχε κάνει καλή εντύπωση. Ο δεύτερος είχε καταθέσει ότι το προηγούµενο βράδυ του φόνου είχε δει τον Γεωργιανό να ψωνίζεται ξανά µε τον Σεργιανόπουλο, για τον οποίο είπε επίσης ότι βίωνε την οµοφυλοφιλία του πολύ προβληµατικά, µε µεγάλη ενοχή και γι’ αυτό διάλεγε πολύ συχνά τους χειρότερους από την πιάτσα, τους πιο βρόµικους. Συχνά ήθελε να τους ταπεινώνει προτρέποντάς τους να γδυθούν για να µετρήσει ποιος έχει το µεγαλύτερο πέος»

9271d1d2-95e4-4acd-94b9-072aba5121c8.jpg

Η κηδεία του Νίκου Σεργιανόπουλου έγινε από το Α’ Νεκροταφείο της Δράμας. Ίσως, τελικά, όλα τα παραπάνω να μην έχουν σημασία, παρά μόνο για την δικαιοσύνη και τον τύπο. Ίσως, τελικά, αυτό που πραγματικά κρύβει την αλήθεια να είναι η δήλωση του Δημήτρη Αποστόλου για τον χαμό του Νίκου: «Ο Νίκος πέθανε ουσιαστικά στα 16 του χρόνια, όταν συνειδητοποίησε πως η σεξουαλική ιδιαιτερότητά του θα αποτελεί πάντα κόκκινο πανί. Σήμερα, απλά, τον θάψαμε».

 

Η συνέχεια, για την οικογένεια Σεργιανόπουλου, θυμίζει αρχαία τραγωδία. Λίγα χρόνια μετά τη δολοφονία του Νίκου, πεθαίνει η αδελφή του Έφη Παπαθεοδώρου, χτυπημένη απ΄τον καρκίνο για να την ακολουθήσει, λίγο αργότερα, ο σύζυγός της Χρήστος Παπαθεοδώρου. Η μητέρα του, Νικολέτα Σεργιανοπούλου, μένει μόνη να θρηνεί τρία παιδιά: τα βιολογικά της, τον γιο και την κόρη της και το εξ αγχιστείας, τον γαμπρό της. Επισκέπτεται τα μνήματα κάθε ημέρα, και παραμένει δίπλα τους από τις 6 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα. Ουσιαστικά, η ζωή της έχει τελειώσει. Τυπικά, αυτό θα γίνει λίγο μετά τον θάνατο του γαμπρού της.

 

πηγή: eglima.org

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Powered by WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: