Αλλάζει η Αθήνα;

                                                                                                            της Μελίντας Κορελίδου

     Οι πόλεις είναι μαγικές, έχουν αυτό το κάτι… Όλες οι μεγαλουπόλεις, όλες οι πρωτεύουσες. Έχω επισκεφθεί αρκετές αλλά αυτή η πόλη, αχ αυτή η πόλη, αυτή η πρωτεύουσα της Ελλάδας, είχε, έχει και θα έχει πάντα το κάτι μοναδικό. Δεν έχω βρει ακόμη τι είναι αυτό βέβαια, αλλά τείνω να πιστεύω πως απλά είναι όλα της μαζί. Την ημέρα μοιάζει με τερατούπολη αλλά το βράδυ ομορφαίνει. Η αλήθεια είναι ότι έπαιξε ρόλο και η περίοδος που εγκαταστάθηκα εκεί ως φοιτήτρια. Η δεκαετία των ’00 ανήκει στις χρυσές δεκαετίες όπου ο Έλληνας δεν είχε προβλήματα (έτσι πίστευε) τον συντρόφευε η ανεμελιά. Μέχρι να του ‘ρθει η μεγάλη κεραμίδα της οικονομικής κρίσης στο κεφάλι.

     Η Αθήνα τότε είχε άλλο πρόσωπο. Πιο οικείο, πιο χρωματιστό. Οι άνθρωποι ήταν χαμογελαστοί, προσιτοί, κοινωνικοί, ευδιάθετοι, χωρίς φόβους. Η διασκέδαση έρρεε στις φλέβες τους. Τα νυχτερινά κέντρα διασκεδάσεως πάσης μορφής ήταν γεμάτα. Τα μεγάλα βράδια της ξελογιάστρας Αθήνας, που μετά από ώρες διασκέδασης κατέληγαν ξημερώματα στην πλατεία Μαβίλη με το ξακουστό «βρώμικό» της πριν αγκαλιάσουμε το κρεβάτι μας.  

     Η Αθήνα με τις δεκάδες περιοχές της, όπου κάθε περιοχή έχει τη δική της ιστορία, τη δική της ομορφιά. Ο Πειραιάς με τους μάγκες, τις θαλάσσιες μυρωδιές, σε ταξιδεύουν πάντα στα ελληνικά νησιά. Η Κηφισιά από την άλλη, με την αφρόκρεμα της καλλιτεχνικής ζωής που σουλατσάρει στα εμπορικά κέντρα της ολημερίς κάνοντας επίδειξη της διασημότητας και της ματαιοδοξίας της. Οι ανατολικές φοιτητικές περιοχές (Ζωγράφου, Καισαριανή, Παγκράτι κτλ), με τα τσιπουράδικά της, τις καφετέριές της όπου τα γέλια και οι φωνές από φοιτητικές παρέες δεν έλειπαν ποτέ. Κάθε άγχος εξεταστικής, κάθε καινούργια ερωτική γνωριμία εκεί έπρεπε να συζητηθεί, να αναλυθεί με τις ώρες, στις καρέκλες του Τσιτσιμπίρδι, του Εν Λαικού και των λοιπών γνωστών στεκιών.

     Πού θες να πάμε; Θες Πλάκα; Θησείο; Αναφιώτικα; Μοναστηράκι; Σημείο συνάντησης των απανταχού Αθηναίων. Πάμε όπου θες, να ξαναζήσουμε τις ανέμελες στιγμές που περπατούσαμε στα πλακόστρωτα στενάκια, ερωτευόμασταν στο βράχο της Ακρόπολης με μια μπύρα στο χέρι, που η αίσθηση υπερηφάνειας μας διαπερνούσε προκαλώντας μας ένα ρίγος όσο κοιτάζαμε τον Παρθενώνα. Τα πολύχρωμα αρχοντικά σπίτια των μεγάλων προσωπικοτήτων της οδού Ηρώδου Αττικού, τα δεκάδες μουσεία και γκαλερί, τα ατελείωτα θέατρα, τα μοναδικά γκράφιτι που στολίζουν την πόλη, τους τσολιάδες του Συντάγματος, τα σκαλοπάτια των σταθμών μετρό που σφύζουν από εφήβους, με γέλια, ζωντάνια, μπρίο. Τον Λυκαβηττό πού τον πας; Πόσα ηλιοβασιλέματα έχουμε απολαύσει από εκεί ψηλά;

Μπορώ να σου γράφω ατελείωτες ώρες για την Αθήνα, το έχεις καταλάβει. Ας πάρω το ερωτηματικό του τίτλου όμως και ας τον εξηγήσω. Οι πόλεις λοιπόν αλλάζουν, γιατί οι πόλεις είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζουν μέσα σε αυτές. Όταν ο άνθρωπος αλλάζει, αλλάζει και τα πάντα γύρω του. Η αλλαγή του Αθηναίου είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Η Αθήνα του σήμερα είναι άοσμη, άχρωμη, σκυθρωπή, δε σου σκάει χαμόγελα, φοβάται. Τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει είναι πολλά. Η αλλαγή αυτή έχει επέλθει σε όλα τα επίπεδα με κυριότερη αυτή των ανθρώπινων σχέσεων. Δεν υπάρχει αλληλεπίδραση, εμπιστοσύνη, έχουν κλειστεί οι άνθρωποι στο καβούκι τους, στη μοναχικότητά τους, στον κόσμο της απομόνωσης. Δε χαίρονται τις ομορφιές της πόλης, δε γελάνε, δεν ερωτεύονται, δε φλερτάρουν. Το πρόσωπο της πόλης αλλάζει, σε ανθρώπινο, οικονομικό, δημογραφικό, πολιτιστικό, πολιτισμικό επίπεδο. Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που δεν έχουν χάσει το χαμόγελό τους, τη ζωντάνια τους, το όνειρό τους για δημιουργία. Αυτούς τους συναντώ, σχεδόν προκαλώ τη μοίρα μου να τους συναντήσει, να ανασάνει τον ίδιο αέρα ελευθερίας μαζί τους, να πάρει χαμόγελα από τα χείλη τους, σπίθα από το βλέμμα τους.

     Η Αθήνα άλλαξε λοιπόν. Οι Αθηναίοι άλλαξαν. Ξέρεις κάτι όμως; Η Αθήνα θα ξαναγίνει όπως πριν. Γιατί αυτό είναι το αληθινό πρόσωπό της, αυτό το στυλ της ταιριάζει ρε παιδί μου.  Χρόνο χρειάζεται και θα βάλει τα καλά της, το αυθόρμητο χαμόγελό της, θα βρει ξανά την ερωτική διάθεσή της… Τι λες; Της δίνουμε χρόνο;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Website Powered by WordPress.com.

Up ↑

<span>%d</span> bloggers like this: