Ήταν Χριστούγεννα του 1969.Ήμουν στη Ζάτουνα Αρκαδίας, διάβαζα στίχουςτου Άγγελου Σικελιανού και νόμιζα πως γράφτηκανγια εκείνη ακριβώς την εποχή. Και, θυμάμαι, όταν συνέθετατο ''Πνευματικό Εμβατήριο'', είχαμε τέτοια επίγνωσητου τι κάνουμε,που η γυναίκα μου, μού έλεγε: ''Τελείωσε το γρήγορα, να τοστείλεις να το ακούσουν οι Έλληνες''. Τα παιδιά και η γυναίκα μουέφυγαν για την Αθήνακι έμεινα... Continue Reading →

«Ζω για τους συντρόφους μου που χάθηκαν….Εαν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις» είχε πει ο ίδιος εξηγώντας γιατί σε μεγάλη ηλικία παρέμενε έφηβος.   «Γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Πριν από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσένα δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους... Continue Reading →