Το τραγούδι έχει τη δική του ιστορία part 27: Η ιστορία πίσω από το «Μου πες θα φύγω» του αξέχαστου Παύλου Σιδηρόπουλου !

Η μουσική είναι η ζωή μας. Για εμάς που την αγαπάμε πολύ. Αλλά και για όσους δεν την αγαπάνε τόσο η μουσική είναι πάλι μέσα στη ζωή τους. Όταν μια μελωδική μουσική παντρεύεται με έναν υπέροχο στίχο τότε το αποτέλεσμα είναι ένα τραγούδι αριστούργημα, μια τέχνη.

Υπάρχουν τραγούδια ευχάριστα, χαρούμενα, που σου αφήνουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Είναι και άλλα που είναι μελαγχολικά, που αφήνουν μια θλίψη στο πρόσωπο. Είτε ανήκουν στην πρώτη, είτε στη δεύτερη κατηγορία, έχουν ένα κοινό θα λέγαμε. Το αστείρευτο ταλέντο και τη δεξιοτεχνία του στιχουργού, του μουσικού, και έπειτα του ερμηνευτή τους, που με την δική του ιδιαίτερη χροιά τα εγχαράζει βαθιά στη μνήμη μας. Υπάρχουν τραγούδια που γράφτηκαν με αφορμή ένα συγκεκριμένο γεγονός ή ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και αυτό ανεβάζει πιο πολύ ένα τραγούδι γιατί οι στίχοι είναι μια αληθινή ιστορία.

Η ιστορία πίσω από το «Μου πες θα φύγω» του Παύλου Σιδηρόπουλου

Παύλος Σιδηρόπουλος και Γιόλα Αναγνωστοπούλου, μια σχέση πάθους και αυτοκαταστροφής…

Βρισκόμαστε στα μέσα του ’70, όταν ο Παύλος γνωρίζει την Γιόλα. Είχε μόλις βγει από μια μικρή αλλά έντονη ερωτική σχέση με την συμμαθήτριά της την Κάθυ, για την οποία είχε γράψει και το τραγούδι “Στην Κ”. Χωρίζοντας λοιπόν από την Κάθυ, γοητεύεται από την Γιόλα, η οποία ήταν εδώ και καιρό ερωτευμένη μαζί του. Οι δυο τους συνάπτουν σχέση, μια σχέση που ήθελε την Γιόλα πιστή σε αυτόν, αν και προσπαθεί να μην δεθεί συναισθηματικά μαζί του και τον Παύλο ξεκάθαρο μεν, άπιστο δε. Mέχρι που φτάνει η στιγμή  η Γιόλα να φύγει στο Παρίσι για σπουδές. Το βράδυ που του το ανακοινώνει, ο Παύλος καταλαβαίνει πόσο την θέλει και προσπαθεί να την μεταπείσει.

Τελικά χωρίζουν. Εκείνο το βράδυ γράφει και το τραγούδι «Μου πες θα φύγω», οι στίχοι του οποίου θα ξεχαστούν για καιρό στο συρτάρι και η μουσική και παραγωγή του τραγουδιού θα γίνει χρόνια μετά. Για την ιστορία ο Παύλος και η Γιόλα τα ξαναβρίσκουν. Λέγεται μάλιστα ότι μέσω αυτής γνώρισε και την ηρωίνη, από την οποία και έφυγε το 1990.

Μου ‘πες θα φύγω χτες το βράδυ ξαφνικά

Απλώς κουράστηκα, δε φταίω για ολ’αυτά

Θεέ μου δε θέλει, το βλέπω καθαρά

Κι όλα, γίνανε Θεέ μου τόσο, μα τόσο ξαφνικά

Σηκώθηκα μονάχος το πρωί

Χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο και ψυχή

Θεέ μου το ξέρω, τώρα είμαι μοναχός

Κι όμως, θα γυρίσει πάλι, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς

Το ξέρω είναι λίγο δύσκολο μα εγώ

Στο λέω μπορούσα να περιμένω, και μπορώ

Βλέπεις οι δυο μας μόνοι δε νιώσαμε ποτέ

Τώρα πες μου ποιον, πες μου ποιον θα’χεις να τα λες